Anasayfa arrow İnsani Yardım arrow Sayı 27 arrow GÖZLEM: "Yetimleri sevindirdiniz, bu bize yeter!"
GÖZLEM: "Yetimleri sevindirdiniz, bu bize yeter!" PDF Yazdır E-posta
Yazar Hacı Ali Aydın   
GÖZLEM: "Yetimleri sevindirdiniz, bu bize yeter!"Yetimlerin, imkansızlık ve sahipsizliğin getirdiği o mazlum ve çekingen bakışları, hediyelerin dağıtılmasıyla yerini sevince ve çocuksu gülüşlere bıraktı.

İlk defa Kurban Bayramı’nı sevdiklerimden ve ailemden ayrı geçirecektim. Her ayrılış bir hüzündür aslında ama hayret, bu ayrılışta bir gariplik var gibi. Sanki hüznün yerine tatlı bir vuslat heyecanı sarmış bedenimi. İçimdeki meleki bir sesin “İbrahim’in yoluna gidiyorsun, mübarek olsun.” telkini, tatlı huzuruyla çimdikledi içimi…
Türkiye ile üç saatlik zaman farkı olduğunu öğrendiğimiz Duşanbe’ye, uçağımız Tacikistan saatiyle 05:10’da indi. Bizi karşılamaya gelen İHH’nın partner kuruluşu İhlas Cemiyeti Başkanı Şahin Nazrallah ile İslam Kalkınma Partisi Başkan Yardımcısı Seyid Ömer’in kardeşçe, samimi ve sıcak karşılamaları sonrasında yola koyulduk.
Havaalanından bize ayrılan daireye gelene kadar gördüğümüz Duşanbe’deki geniş yollar ve çok eski binalar, bizleri çok şaşırtmamıştı. Komünizmin getirmiş olduğu o şehir kültürü sanki Duşanbe’nin iliklerine kadar sızmıştı ve bi, Müslümanlar olarak iç geçiriyorduk ahvali şeraitimize.

Mazlum ve çekingen Tacik yetimleri
Sabah saat 10:00 sularında, Duşanbe’de İhlas Cemiyeti merkezinde, daha önce planlandığı şekilde Türkiyeli Müslümanların gönderdiği yardımlarla minicik yetimlere hediyeler dağıtılacaktı. Bir salonda toplandı o kocaman yürekler. İmkansızlığın ve sahipsizliğin getirdiği o mazlum ve çekingen bakışlar, hediyelerin dağıtılmasıyla yerini çocuksu gülüşlere ve sevince bıraktı.
Image
Tam ayrılacakken dört yetimli bir hanım geldi yanımıza. Eşten dosttan haber almış, “Türkiye’den gelmişler, yetimlere hediyeler veriliyormuş.” diye. Bizimle görüşmek istedi. Tacik Hanım, eşinin 12 yıl önce iç savaşta şehit edildiğini ve dört yetimi arkada bıraktığını söyledi. Ama ne çare, tüm hediyeleri dağıttığımızı ve elimizde hediye kalmadığını söyledik. Kadıncağız “Olsun, diğer yetimleri sevindirdiniz ya, o bile bize yeter. Kendi çocuklarım almış gibi sevindim.” deyince zaten orada takdim edeceğimiz bir miktar parayı kadına uzattık. Kadın gözyaşları içinde ayrıldı.

Muhittin Kebiri’nin evinde bayram yemeği
Imageİslam Kalkınma Partisi Başkanı Sayın Muhittin Kebiri’nin daveti üzerine kalabalık bir davetli grubuyla Kebiri’nin evinde buluşuyoruz. Tatlı ve sıcak bir sohbet başlıyor. Sohbet esnasında, Kebiri o sabah kendisini, önceki gün hediye verdiğimiz dört çocuklu hanımın aradığını söylüyor. Kendilerini eli boş döndürmediğimizi, 12 yıldır çocuklarının ilk defa bir yerden, Türkiyeli Müslümanlardan hediye aldığını bu nedenle o gece sabaha kadar ağlayarak Türkiyeli hayırseverler için dua ettiklerini söylüyor. Bunu duyunca zaten günlerden beri buğulanan yüreklerimiz oracıkta yığılıveriyor. Bir alimin dediği gibi “İnanç, göremediklerinize inanmaktır; bu inancın ödülü ise inandıklarımızı görmektir...”
Daha önceden planlandığı şekilde, kurban kesilen bölgeleri ziyaret ederek tespitlerde bulunuyoruz. Tacikistan’da dört bölgede kurbanlar kesilerek, ihtiyaç sahiplerine teker teker ulaştırılıyor. Bizlerin nezaretinde kesilen kurban etleri yetimhane, yaşlılar yurdu ve özürlüler yurduna da ulaştırılıyor. Ayrıca aileleri ziyarete giderek poşetleri elden de teslim ediyoruz.

Allah bize yetiyor…
O akşam yetim ailelerinden birinin evine gidiyoruz. Baba iki sene önce Rusya’da çalışırken ölmüş, anne de üç ay önce vefat etmiş. Yetimlerden biri beşikte. Toplam dört yetim var ve hepsi küçük. Yetimleri bakmak için dedeleri sahipleniyor ama imkansızlıktan dolayı bakamıyor. Çocukların bazılarını yetimhaneye verince, bir kaç gün sonra dayı “Olur ki, yetimhanede çocukların İslami bakışları değişir. Müslüman ailelere gitmezler ve vebal altında kalırım.” diye çocukları geri alıyor. Dayının da biri beşikte dört çocuğu var. Evine gittiğimizde, çocuklar için evin altında küçük bir odacık yapmış olduğunu ve o odacıkta kapısı olmayan küçük bir yerde kaldıklarını görüyoruz. Burada namazlarımızı kıldıktan sonra çocuklara hediyeler veriyoruz. Kendisine evde yiyecek hiçbir şey olmadığını ve bu çocuklara nasıl baktığını sorduğumuzda “Allah bize yetiyor!” cevabı bizi olduğumuz yerde hareketsiz bırakıyor ve orada yığılıp kalıyoruz... Omuzlarımızdaki yükün bir kat daha arttığını hissediyoruz.
Bayramın üçüncü günü, Tacikistan’ın bir başka bölgesine, Hocent’e gitmek için uçağa biniyoruz. Rabbimizin kelamını dinlemeye gidiyoruz. İslam Kalkınma Partisi’nin düzenlediği Kur’an-ı Kerim yarışmasına ve kurban kesimine katılıyoruz. Minik yavruların, genç delikanlıların o güzel bülbül seslerinden dinliyoruz Rabbimiz’in sözlerini.
 Akşama doğru, bölgenin en çok hürmet gösterdiği alimin evinde misafir ediyorlar bizleri. Tacikistan Müslümanlarının misafir ağırlama adetlerine hayran olmamak elde değil. Bayram boyunca tüm evlerde, misafir kabul odasında, 24 saat boyunca sofralar hazır bir şekilde bekletiliyor. Dikdörtgen şeklinde çevrelenmiş yer minderlerinin ortasında, devamlı takviye yapılan envai çeşit yiyecekler… Tüm Tacik evlerinde, zengin olsun fakir olsun, herkesin evinde bu sofra kurulur ve bayram boyunca kaldırılmazmış. Odaya her giren için ayağa kalkılıyor ve son gelen oturmadan hiç kimse yerine oturmuyor.

Biz nasıl Müslüman’ız?
Müslüman olduğumuza şükrediyoruz ama burada tüm bu yaşananları gördükten sonra “Yarabbi, biz nasıl Müslüman’ız?” diye utanma ve ezilme duygusunu yaşayarak bir daha af dilemeye yöneliyoruz Rabbimize. Ruhumuzu ve bedenimizi yenileyerek Tacikistan’da acil olarak yapılması gereken projelerle dönüyoruz ülkemize…
Dünya Müslümanları için iyi ki varsınız ey Müminler... İyi ki varsın İHH…

Recommend this article...
 
< Önceki   Sonraki >
[ Geri ]


insaniyardim grubuna kayıt ol
E-posta:
Bu grubu ziyaret et


35. Sayı